Uitleg
Geen operator die op start drukt, maar een ruimte die merkt dat er iemand binnenkomt. Welke sensoren daarvoor bestaan, wat ze wel en niet weten, en hoe je voorkomt dat één losse meting de beleving sloopt.
Begin niet bij de sensor maar bij de vraag. Wil je weten dát er iemand is, of hoeveel mensen er zijn? Of ze stilstaan of doorlopen? Waar precies, of alleen in welke zone?
Elke sensor beantwoordt één van die vragen goed en de rest slecht. De meeste mislukte installaties komen doordat er een sensor is gekozen die een andere vraag beantwoordt dan de beleving stelt.
Onder de vloer, onzichtbaar, en zo betrouwbaar als een lichtschakelaar: er staat iemand of er staat niemand. Geen licht nodig, geen zichtlijn, geen kalibratie.
De beperking is dat een mat één plek is. Wil je een looppad volgen, dan heb je er meerdere nodig, en dan bepaalt de vloerconstructie wat er kan.
Voor een trigger die absoluut moet werken, zoals het startpunt van een scène, is dit meestal de keuze.
Een PIR-sensor ziet beweging in een kegel. Goedkoop, makkelijk te verstoppen, maar hij ziet ook de gordijnbeweging van de airco en hij houdt op met melden als iemand stilstaat.
Afstandssensoren, laser of ultrasoon, meten hoe ver het dichtstbijzijnde object is. Daarmee weet je of iemand een object nadert, en op welke afstand. Wij gebruiken ze ook op mechaniek om terug te melden of iets echt op zijn plek staat.
Een lichtscherm of lichtsluis merkt het passeren van een lijn, en dat is precies wat je wilt bij een doorgang: iemand gaat naar binnen of naar buiten, en met twee stralen weet je zelfs welke kant op.
Een camera met beeldanalyse weet meer dan alle bovenstaande bij elkaar: hoeveel mensen, waar in de ruimte, welke kant op, hoe lang al.
Daar staan drie kosten tegenover. Er moet licht zijn, en in een donkere immersive ruimte is dat niet vanzelfsprekend. Er moet een zichtlijn zijn die het decor niet verpest. En er is een privacyafweging: ook als je geen beelden bewaart, moet je kunnen uitleggen wat er gebeurt.
Onze vuistregel: gebruik een camera als je echt aantallen of posities nodig hebt, en niet omdat het kan.
Een drukmat die twee keer schakelt omdat iemand zijn gewicht verplaatst. Een PIR die aanslaat op een luchtstroom. Een lichtscherm dat een tas ziet in plaats van een persoon. Dat is geen defect, dat is normaal gedrag.
De oplossing zit in de logica erboven. Twee triggers binnen een seconde is één bezoeker. Een sensor die tien minuten onafgebroken hoog staat is waarschijnlijk een jas over de mat, niet iemand die tien minuten stilstaat. En een zone die leeg meldt terwijl de deur niet open is geweest, klopt niet.
Die regels bouwen we per project, want ze hangen af van de ruimte. Wat overal geldt: één sensor die één ding beslist, is één punt waarop de beleving stukgaat.
Voor elk moment dat echt moet gebeuren leggen we een tweede manier aan om het te herkennen, of een tijdslimiet erachter.
Komt de trigger, dan gaat het verhaal verder. Komt hij niet, dan gaat het na een tijdje toch verder. Het publiek merkt het verschil niet en jullie zien in de log dat er iets nagekeken moet worden.
Dat is het verschil tussen een installatie die af en toe hapert en een installatie waarvan niemand ooit merkt dat er iets haperde.
Veelgestelde vragen
Een drukmat, want die heeft geen licht en geen zichtlijn nodig en kent maar twee toestanden. Voor triggers die absoluut moeten werken is dat meestal de keuze; voor aantallen of posities heb je iets anders nodig.
Alleen als we echt aantallen of posities nodig hebben. Er moet licht zijn, er moet een zichtlijn zijn die het decor niet verpest, en er is een privacyafweging die je moet kunnen uitleggen.
Die vangen we in de logica op: twee triggers binnen een seconde is één bezoeker, en een sensor die tien minuten hoog staat is waarschijnlijk een jas over de mat. Die regels bouwen we per ruimte, want ze hangen af van hoe mensen er bewegen.
Verder lezen
Tell us your story
Stuur een schets, een plattegrond of gewoon een verhaal. Je krijgt binnen twee werkdagen een eerlijk antwoord.
Bellen
+31 85 744 4750